تدابيرى انديشيد . به مسلمانان فرمان داد تا به حبشه هجرت كنند . اين نقشه با هجرت دو گروه بزرگ از طريق دريا به حبشه ، اجرا شد . مسلمانان بدين‌ترتيب از شر كفار و مكر و حيلهء آنان جان سالم به‌دربردند . پادشاه حبشه نيز آنان را پناه داد و مقدمشان را گرامى داشت . پيامبر در مورد خود نيز تصميم گرفت به « طائف » ، شهرى نزديك مكّه كه قبيلهء بزرگ و نيرومند ثقيف در آنجا زندگى مىكرد ، برود . پيامبر بدين اميد به طايف رفت كه مردم آنجا را هدايت كند ؛ تا آنان نيز پيامبر را از آزار و اذيت قريش در امان نگاه‌دارند . امّا اين طرح ، با موفقيت روبه‌رو نشد . قبيلهء ثقيف نه تنها اسلام نياورد بلكه ديوانگان و نادانان خود را بر پيامبر گماشت تا آن‌حضرت را به بدترين شكل آزار دهند . آنان كسانى به مكّه فرستادند تا ماجراى دعوتشان به اسلام از سوى پيامبر را براى قريش نقل كنند . قريش بار ديگر دست به كار نابودى آن‌حضرت شد . پيامبر كه از بيم جان خود نمىتوانست به صورت معمولى به مكّه بازگردد ، ناگزير شد به تنى چند از بزرگان و رؤساى قريش پيغام دهد و از آنان بخواهد كه وى را در مقابل قريش پناه دهند . يكى از آنان تقاضاى پناهندگى پيامبر را پذيرفت و آن‌حضرت توانست در زير چتر حمايت او به مكّه وارد شود . دعوت قبايل ديگر سرانجام پيامبر صلى الله عليه و آله دريافت كه مردم مكّه نمىتوانند پرچمداران رسالت مقدّس اسلام در سراسر جهان باشند . زيرا مىديد كه دعوت مصرّانه و پيگير او در حدود ده سال هيچ سودى دربر نداشته ، و همچنين ، بر پافشارى كفار و معاندان نيز افزوده است . بنابراين ، رسول اسلام تصميم گرفت دعوت خود را درميان ساير قبايل